Het ineenvallen van de Spinars gaat relatief traag vanwege de enorme afmetingen. De supernovae explosies duren enkele honderden jaren. Dan vallen ze eindelijk ineen en verdichten zich tot superzware zwarte gaten die alle omliggende materie, zowel waterstofgas als de eigen uitgestoten materie naar zich toe trekken. Hierbij komen enorme hoeveelheden energie vrij waardoor de accretieschijf even helder oplicht als miljoenen zonnen (Quasarsfase) Grote verdichtingen van gas beginnen zich om de zwarte gaten te vormen.
Na verloop van miljoenen jaren belandt er steeds minder materie in het zwarte gat. Op een gegeven moment is dit niet meer dan een halve zonsmassa per jaar en de rest van de draaiende schijf gassen blijft buiten de gebeurtenishorizon draaien. De gammastraling die door het wel invallende gas ontstaat produceert ironisch genoeg nieuwe materie in de gaswolk die zich rond de accretieschijf heeft verzameld.
Tenslotte komen er grote stervormingscomplexen en er ontstaat langzaam
een onregelmatig stelsel.
Door de draaing van de accretieschijf krijgt de gaswolk met sterren automatisch
een draaiing en langzaam ontstaan de verschillende
soorten sterrenstelsels.
Binnen de spiraalvormige gasarmen ontstaat een uniek milleu waar in gasverdichtingen in een continue proces nieuwe sterren ontstaan, maar dan zo ver van elkaar verwijderd dat ze elkaar niet of nauwelijks beïnvloeden. De meeste sterren vormen ook planetaire lichamen om hun momentum te verliezen en op veel van die jonge planeten ontstaat een primitieve vorm van leven.
Nog voor de Spinars in hun Quasar-fase kwamen ondervonden ze invloed van nabij gelegen buren. Langzaam, onder invloed van hun gewicht ontstonden er grote groepen sterrenstelsels, de zogenaamde clusters en in een later stadium de superclusters. Deze superclusters van sterrenstelsels onvatten een gebied van meer dan 100 miljoen lichtjaar en kunnen bestaan uit meer dan 50 clusters. Op grote schaal bekeken vormen ze een honingraat of netwerk door het heelal heen, veroorzaakt door de kleine onregelmatigheid die door de Inflatuatie Epoch bij de Big Bang.
Door deze ophopingen van stelsels gebeurt het dus met grote regelmaat dat sterrenstelsels met elkaar in botsing komen. Hierdoor ontstaan in de drukgolf grote gebieden van stervormende complexen. Afhankelijk van de hoek, het gewicht en de snelheid van de botsende sterrenstelsels kan het gebeuren dat ze volledig uit elkaar gerukt worden. Maar in de meeste gevallen smelten ze samen tot grote eliptische stelsels.
Ongeveer 10 miljard na het ontstaan van het heelal ontstaat de Melkweg. Dit sterrenstelsel is de plaats waar de mens haar opwachting zal maken. De era die aanbreekt is de Melkweg Era.